یادداشت : حسن سروری چند ماهی است که اپیدمی جدیدی بنام کرونا، شرایط زندگی تمامی ساکنان کره زمین را دستخوش تغییر و تحول قرار داده است. تبعات گسترش این ویروس، تاثیرات شگرفی را در تمام حوزه بشری پدیدار کرده و حتی بعد از پایان آن نیز، تا سالهای سال، عوارض آن دست بر گریبان […]
یادداشت : حسن سروری
چند ماهی است که اپیدمی جدیدی بنام کرونا، شرایط زندگی تمامی ساکنان کره زمین را دستخوش تغییر و تحول قرار داده است. تبعات گسترش این ویروس، تاثیرات شگرفی را در تمام حوزه بشری پدیدار کرده و حتی بعد از پایان آن نیز، تا سالهای سال، عوارض آن دست بر گریبان بشر خواهد بود.
خانه نشینی و ایجاد محدودیت های روزمره، اولین تاثیر خود را در حوزه اقتصادی مردم نشان داده است و از این جهت، تداوم آن، باعث کمبودهایی شده که برای رهایی از آن، تعداد کثیری از مردم، عطای سلامتی و خانه نشینی را به لقایش بخشیده و دنبال کسب و کار خود و امرار معاش هستند. این گریز ناخواسته از حاشیه امن، اگر چه می تواند تبعات جبران ناپذیری به بنیان خانواده های ناگزیر بزند، بلکه سایر کسانی که دغدغه معیشت را ندارند را نیز درگیر دنباله دار کردن اپیدمی نماید.
در صورت تداوم روند یاد شده، دو گزینه اساسی پیش روست. گزینه اول مربوط به همان افرادی است که غم نان داشته و چاره ای جز انجام ریسک حضور در محل کار و کسب خود ندارند. این طیف بایستی در کنار تقلا برای سربلندی در پیشگاه خانواده، نیم نگاهی نیز به تاکیدات بهداشتی داشته باشند و با رعایت موازین مشخص ابتلا به این ویروس، احتمال بدتر شدن شرایط موجود را برای خود، خانواده و اجتماع به حداقل برسانند.
گزینه دوم مربوط به متولیان و دولتمردان محلی و ملی است. این بزرگواران باید به این نکته اساسی توجه وافی داشته باشند که اتفاقات اخیر، همیشگی نبوده و در طول چند ده سال، یکبار اتفاق می افتد. مدیریت صحیح یک جامعه در بحران هایی نظیر حوادث اخیر، نیازمند دلسوزی و تخصص است تا اجتماعات انسانی بتواند با کمترین تلفات از آن عبور نماید.
اما مهم ترین مسئله در بحث مدیریت بحران هایی با ابعاد گسترده موجود، تامین نیازهای اولیه افراد جامعه است تا بتوان شهروندان طبقه متوسط و ضعیف جامعه را مجاب به خانه نشینی های مدت دار کرده و با قطع زنجیره انتقال و تکثیر کرونا، در کمترین زمان ممکن، به غلبه بر آن امیدوار بود.
ارائه پیشنهاد در حوزه های اقتصادی جهت مساعدت در آسایش شهروندان، قطعا تابع سازوکارهای کارشناسی و علمی است. اما به عنوان مثال می توان با جابجایی و انتقال برخی بودجه های عمرانی، اجتماعی، فرهنگی، ورزشی و… استانها به این امر، مدت زمان مبارزه با کرونا را کاهش داد. همچنین استانداران استانها نیز در صورت کسب مجوز از دولت، می توانند با واگذاری برخی املاک و زمین های دولتی بلا استفاده به بخش خصوصی البته با رعایت اصول فنی و تخصصی، آورده قابل توجهی برای پایان دادن به وضعیت موجود را میسر خواهد کرد.
علیرغم فعالیت های شبانه روزی حافظان سلامت و دستگاه های متولی، کرونا، به گسترش خود در روی زمین ادامه می دهد. پایان هر چه زودتر این ویروس منحوس، آغازی دوباره برای انسانها و کشورهاست و لازم است با هر شیوه متداول و حتی غیر متداول، شرایط را به حالت عادی برگرداند. تداوم روند فعلی با سوالاتی نظیر چه خواهد شد؟ کی تمام می شود؟ کسب و کار چه می شود؟ مدارس و دانشگاه ها کی فعالیت خواهند کرد؟ و دهها نمونه مشابه، در صورت ادامه دار بودن، ضربات جبران ناپذیری بر پیکره اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی یک کشور وارد خواهد کرد.
پایان سخن اینکه، شرایط این روزهای تک تک مردم جهان، گویای آنست که هشدارهای این اپیدمی به انسانها که با این همه فن آوری، پول و امکانات دیگر، در مقابل یک ویروس از پا در می آیند، این مهم به ما یادآوری می کند که خیلی هم دستمان پر نیست و بسیار آسیب پذیر هستیم و اکنون در این برهه زمانی حساس، بشر در موقعیتی قرا گرفته است که نیازمند یک همبستگی و دوستی درازمدت است.
